Pau Miquel zat op een haar van een prestigieuze zege in rit 2 van de Vuelta a España 2026. De Spanjaard werd tweede in Manosque, geklopt door alleen Matthew Brennan, die de groep verraste met een vroege, lange sprint. Miquel vertrok echter met het gevoel dat hij een stap had gezet en benen had gevonden die antwoordden op een veeleisende finale.
“Ik ben best tevreden. Jammer, de zege was behoorlijk dichtbij… hoewel, nou ja, niet zó dichtbij,” vertelde de Spanjaard aan RTVE na de finish.
Brennans optreden maakte duidelijk dat de overwinning vooral door de superioriteit van de Brit wegglipte en niet door gebrek aan kracht. “Brennan won zonder discussie,” gaf Miquel toe aan RTVE, terwijl hij de focus legde op de positieve sensaties van een dag waarop hij bij de besten hoorde.
De Spanjaard benadrukte ook het werk van zijn ploeg over de 202,1 kilometer tussen Monaco en Manosque. Op een dag met een moordend tempo en late prikken van de favorieten waren zijn ploeggenoten cruciaal om hem voorin te houden. “Ik ben tevreden met mijn benen en met het werk van het team, dus ik ben heel blij,” legde hij uit.
Miquel onthulde bovendien dat de etappe een stuk zwaarder was dan het van buitenaf leek. De natuurlijke schifting begon al vóór het beslissende deel van de slotklim, en de Spanjaard moest zijn eigen ritme kiezen om de opgelopen inspanning niet cash te betalen. “Eerlijk gezegd leed ik al vanaf de voet van de klim,” bekende hij.
Daar maakte ook het werk van zijn ploeg het verschil. Pello Bilbao nam een groot deel van de verantwoordelijkheid om Miquel te beschermen en te positioneren voor het sleutelmoment, terwijl Matevz Govekar een opvallende rol speelde in de aanloop naar de finale. “Pello deed een ongelooflijke job en Matevz was ook uitstekend,” aldus de Spanjaard.
Zodra de slotklim begon, koos Miquel ervoor niet op elke tempowissel te reageren, maar een behoudende strategie te hanteren. “Ik reed mijn eigen tempo vanaf de voet van de klim,” legde hij uit.
“Volgende keer is het mijn beurt”
Die keuze bleek doorslaggevend om met opties de finale te halen na een etappe van meer dan 200 kilometer op een parcours dat het peloton strafte. “Volgende keer pak ik ’m,” zei hij tegen
Diario AS in een duidelijke intentieverklaring.
Zo bleef de Spanjaard bij de favorieten en bereikte hij de eindsprint met reële winstkansen. Daar was Brennan echter sneller en sloeg hij een beslissend gat. Miquel moest genoegen nemen met plaats twee, wat hem, ondanks die prikkelende nabijheid, wel bevestigt als renner die om grote zeges kan strijden.
“Ik bleef geloven tot op de streep,” vatte Miquel samen. De zege glipte weg, maar het optreden stuurde een helder signaal: de Spanjaard is klaar om elke kans te grijpen in een Vuelta die nog maar net begonnen is.