“De eerste keer was ik doodsbang, maar je went er een beetje aan”: Luke Durbridge blikt terug op zijn laatste Parijs-Roubaix

Het peloton verliest aan het einde van dit seizoen een van zijn mentoren. Luke Durbridge maakt sinds de oprichting in 2012 deel uit van Team Jayco AlUla en met zijn afscheid sluit de Australische ploeg een hoofdstuk af. Durbridge is namelijk het laatste overgebleven lid van de groep pioniers die veertien jaar geleden naar Europa trok.

“Gisteren reed Luke Durbridge zijn 11de en laatste Paris-Roubaix. Hij kondigt aan dat 2026 zijn laatste seizoen als prof wordt, met zijn afscheid bij de Australische kampioenschappen in januari. Bedankt voor de rit, Durbs. Het is wild geweest sinds 2012,” schreef zijn ploeg op social media.

De 35-jarige begon zijn loopbaan als talentvolle tijdrijder. Hij zette zichzelf op de kaart met een proloogzege in het Critérium du Dauphiné 2012 en eindzeges in het Tour du Poitou-Charentes en de Circuit cycliste Sarthe - Pays de la Loire (beiden 2.1), telkens op basis van een sterke tijdrit.

Dat debuutjaar was mogelijk het beste van Durbridge’ carrière. Daarna groeide hij uit tot betrouwbare knecht en wegrenner met de rol van wegkapitein in de kasseiklassiekers en Grote Ronden. Dat blijkt uit 11 deelnames aan Paris-Roubaix, de Ronde van Vlaanderen en de Tour de France in zijn vijftien profseizoenen.

Hoewel Durbridge zelden zelf op uitslag mocht rijden, kan hij terugkijken op een 12de plaats in de Ronde van Vlaanderen 2017 en een 18de plek in Paris-Roubaix een jaar eerder. Zijn erelijst in Roubaix is bescheidener, maar juist de iconische “Hel van het Noorden” is hem het meest gaan liggen.

“De eerste keer was ik doodsbenauwd,” vertelde hij aan CyclingProNet voorafgaand aan de koers van zondag. Met elk jaar leerde Durbridge de eigenaardigheden van het Monument waarderen. “Ik ga vandaag niet bang van start. Het wordt zwaar en stressvol, dat weet je, maar als je het verhaal zo vaak hebt zien gebeuren, word je er wat relaxter in.”

Sinds zijn debuut in 2013, ziet Durbridge dat de manier van koersen in Roubaix sterk is veranderd. “We gaan harder, dus we raken de kasseien met veel meer snelheid. Je bent daardoor technisch gezien minder lang écht op de kasseien bezig,” lachte hij.

Dat komt ook door technologische vooruitgang in de sport. “Het materiaal is nu echt indrukwekkend. In 2012 reden we waarschijnlijk met 28, nu met 32 millimeter banden. De fiets vangt veel meer schokken op,” legt hij uit.

Nog een laatste tip van Durbridge voor een “wonder”-uitslag in Roubaix? “We proberen gewoon actief te koersen en ons vóór die grote versnelling van de favorieten te positioneren. Als je vooruit zit, kun je risico’s mijden en meespelen in de finale.”