“Als dát de reden is dat hij is gestopt, begrijp ik het heel goed” – Sjoerd Bax steunt het onverwachte afscheid van Simon Yates

De keuze van Simon Yates om op het hoogtepunt van zijn kunnen te stoppen verdeelt het peloton. Sommigen vinden dat hij te vroeg vertrekt. Anderen zien iemand die het juiste moment koos.

Een van de duidelijkste verdedigingen van Yates’ besluit komt uit het peloton zelf. In gesprek met In de Leiderstrui stelde Sjoerd Bax dat als Yates stopt vanwege de extreme eisen van het moderne wielrennen, die keuze volledig te begrijpen is.

“Als dat de reden is dat hij stopt, zoals mensen denken, dan begrijp ik dat heel goed,” zei Bax. “Hij zal financieel waarschijnlijk binnen zijn en meer tijd thuis willen doorbrengen. Dan snap ik dat. Als je nu wielrenner bent en je hebt kinderen, blijft daar heel weinig tijd voor over.”

Yates heeft nooit één enkele reden publiekelijk aangewezen. In zijn eigen verklaring zei hij dat hij “al lange tijd” over stoppen nadacht. Maar Bax’ woorden geven vorm aan een uitleg die sinds de aankondiging steeds weer terugkeert.

Voor Bax draait het niet om salaris of palmares. Het gaat om hoe het leven er daadwerkelijk uitziet. “Er wordt steeds meer van ons verwacht,” zei hij. “Je moet het hele jaar je eten afwegen, je moet hittetraining doen, en zelfs als je een tijdje geen koersen hebt, moet je naar hoogte of in een hoogtetent…”

Die schets past naadloos bij wat rond Yates’ laatste seizoen werd gezegd. Hij won de Giro d'Italia, ging direct door met voorbereiding op de Tour de France en pakte daar ook nog een rit. Aan het einde van het jaar had hij nauwelijks gas teruggenomen, al zei hij later dat het idee van stoppen al lang in zijn hoofd zat.

Het publiek zag een renner die nog altijd won. Wat onzichtbaar bleef, was hoe zwaar het dagelijkse regime was geworden.

Bax trok ook een generatiegrens in het peloton. “Vanaf de junioren weten zij niet beter. Het is min of meer normaal om dit allemaal te doen,” zei hij. “Ik kom ook uit een generatie die misschien pas op z’n 23e voor het eerst op hoogtestage ging. Dan is het heel raar om dat ineens constant te doen. Als oudere renner moet je jezelf heruitvinden. Dat kan op bepaalde vlakken moeilijk zijn.”

Yates is geen jonge renner die nog doorbreekt. Hij is iemand die de transformatie van de sport heeft meegemaakt. Van de baan in de Manchester Velodrome tot het winnen van grote rondes in een tijdperk van hittekamers, hoogtetenten en constante monitoring, zijn loopbaan overspant twee heel verschillende versies van het wielrennen.

Daarom komen Bax’ woorden zo raak. Ze gaan niet over één slecht seizoen of één slechte ploeg. Ze gaan over een sport die nu altijd totale toewijding eist.

Yates vertrok niet omdat hij niet meer mee kon. Hij stopte na het winnen van de Giro en vervolgens een Touretappe in hetzelfde seizoen. Team Visma | Lease a Bike bestempelde zijn laatste jaar zelf als een van hun grote successen.

Andere renners, onder wie Jonas Vingegaard en Wout van Aert, spraken over hoe dicht ze bij een burn-out kwamen. Emil Axelgaard stelde dat Visma “reden had om ontevreden te zijn” over hoe laat Yates zijn besluit nam. De timing leverde de ploeg duidelijk problemen op.

Bax bekijkt het vanuit het perspectief van de renner. Het is geen romantische verklaring. Het is een praktische. Een leven van constante controle, constante offers en constante verwachting dwingt uiteindelijk één vraag af: hoe lang wil je zo blijven leven?

Voor Simon Yates lag het antwoord op die vraag kennelijk al vast, lang voordat het publiek het zag.