Mathieu van der Poel schrijft veldritgeschiedenis – “Toen ik begon met fietsen, was de droom om ooit wereldkampioen te worden bij de elite…”

Acht wereldtitels bij de mannen elite veldrijden. Mathieu van der Poel heeft vanmiddag in Hulst wielergeschiedenis geschreven, met een absoluut record in de discipline en de bekroning van een jacht die een decennium duurde. Hij is misschien wel de succesvolste veldrijder aller tijden geworden.

Van der Poels dominantie in het veldrijden laat zich niet relativeren. Hij werd eerder al wereldkampioen op de weg en op gravel; in het veld heeft hij nu acht mondiale titels: Tábor 2015; Bogense 2019; Dübendorf 2020; Oostende 2021; Hoogerheide 2023; Tábor 2024; Liévin 2025; en nu eindelijk Hulst 2026. Hij heeft het record van Erick De Vlaeminck, dat sinds 1973 standhield, uit de boeken gereden en versterkt zijn claim de beste veldrijder uit de geschiedenis te zijn.

“Het is heel speciaal. Vorige week al, toen ik begon met fietsen was de droom ooit wereldkampioen bij de elite te worden – en nu, om de meeste titels aller tijden te hebben… Het is ongelooflijk,” zei Van der Poel in het flashinterview. In context kwam deze zege niet als een verrassing. Van der Poel is al tientallen crossen onklopbaar en hij was op het verraderlijke, gladde parcours in Hulst vooral zijn eigen grootste tegenstander.

In de eerste ronde maakten Tibor del Grosso en Thibau Nys een sterke indruk, maar toen de kopman van Alpecin - Premier Tech in ronde twee versnelde, bleek volgen onhaalbaar. Zoals de hele winter reed Van der Poel het grootste deel van de wedstrijd op eigen tempo en eigen lijnen naar de zege. Maar dit was niet zomaar een overwinning, het was de culminatie van een carrière die nog lang zal nazinderen.

Van der Poel passeerde de streep met een bekende viering, die hij in het interview toelichtte: “In Spanje sprinten we vaak op plaatsnaamborden en zijn er allerlei vieringen, maar de ‘si’ van Ronaldo is een van de meest gebruikte, dus ik vond dit het juiste moment om die uit de kast te halen.”

Ondanks zijn dominantie vond de Nederlander dat hij niet zijn allerbeste niveau haalde. “Dat is altijd moeilijk te zeggen. Misschien voelde ik me vorig weekend iets beter, iets sterker. Maar dit parcours is compleet anders, en ik heb echt geprobeerd mijn fiets en mijn banden zo goed mogelijk te managen om te voorkomen dat een mechanisch probleem het feestje zou verpesten.”

Per saldo was het opnieuw een perfect uitgevoerde dag en een extra regenboogtrui voor de collectie. De volgende vraag is of hij blijft crossen. Voor nu mag hij op zijn 31ste vooral genieten van het schrijven van geschiedenis. “Ik deed wat ik moest doen en ik ben heel blij dat alles is gelukt.”