“Eten, slapen, trainen, herhalen”: Niels Albert schrijft Mathieu van der Poels succes toe aan zijn meedogenloze routine

Mathieu van der Poel kan zondag cyclocrossgeschiedenis herschrijven. De Nederlander staat gelijk met Eric De Vlaeminck voor het recordaantal regenboogtruien, een troon die al meer dan 50 jaar bezet is. Aangevuurd door het thuispubliek in Hulst: kan er, behalve pech, nog iets Van der Poel stoppen?

De periode van Niels Albert, wereldkampioen in 2009 en 2012, overlapte slechts kort met de opmars van Van der Poel, toen in 2014 de fakkel werd doorgegeven bij BKCP - Powerplus. Destijds werd Van der Poel derde op het WK beloften (achter Wout van Aert en Michael Vanthourenhout), terwijl Albert afscheid nam van zijn carrière.

Al snel werd duidelijk dat de jonge Nederlander weinig zwakke plekken had, al zag Albert destijds nog groeimarge in Van der Poels absolute vermogen. “Nu is ook dat helemaal op orde,” analyseert hij bij Het Laatste Nieuws.

“Zie die Strava-post van zijn ‘MVDP Classic’ in Spanje. 215 kilometer aan 38,5 km/u en gemiddeld 295 watt. Hé. Dat kan je in België niet trainen. Tenzij je brede, vlakke wegen neemt en constant 45 km/u rijdt.”

Naast Van der Poels uitzonderlijke talent bewondert Albert ook zijn sterke mentaliteit. “Hij beslist alles zelf. ‘Ik trek me terug op mijn Spaanse berg, waar ik in alle rust mijn ding kan doen, waar hij ons ’s middags toast en guacamole serveert, iedereen laat me met rust en ik hoef met niemand rekening te houden,’ redeneert hij.”

“Interviews? Doet hij zelden. Los van de verplichte quotes na elke koers of cross kan je om de zes maanden inbellen voor een Teams-call met een handvol vragen. Eat, sleep, train, repeat. Hij heeft groot gelijk dat hij die luxe voor zichzelf creëert. Die extreme focus maakt echt het verschil.”

Albert en mede-gasten Sven Nys en Erwin Vervecken, beiden eveneens meermaals wereldkampioen, komen vervolgens tot één conclusie: Mathieu van der Poel is de beste veldrijder uit de geschiedenis. En dat met afstand.

“Straks acht wereldtitels,” merkt Vervecken op. “Dan nadert hij de tien titels van Nino Schurter in het mountainbiken en Stefan Everts in de motocross, over disciplines en sporten heen. Iconisch, inderdaad.”

Albert vervolgt dat het voor Van der Poel al lange tijd vooral om passie en prestige draait. En de meest prestigieuze eretitel – ‘de meeste regenboogtruien’ – is binnen handbereik. Wat daarna? Misschien mountainbike, waar hij nog geen regenboogtrui heeft gewonnen… “Op zijn 31e draait het bij Mathieu al lang niet meer om het geld, maar puur om prestige. ‘Wat tilt me nog hoger op de internationale sportladder?’”

Dat hij de kwaliteiten heeft om een MTB-wereldtitel toe te voegen aan zijn palmares op de weg, gravel en 7 veldrittitels staat buiten kijf, maar hoe zit het met andere sporten? Greg Van Avermaet gelooft dat triatlon geen slechte match zou zijn met Van der Poels profiel, waarop Nys aanvult: “Als Mathieu morgen een andere sport probeert, blinkt hij daar net zo goed in uit.”