“Wat wij doen is niet gezond” – Mads Pedersen vindt dat het profwielrennen verre van goed is voor het lichaam

Mads Pedersen is een van de meest getalenteerde renners in het peloton en tegelijk een van de meest ongewone. Hij doet, in tegenstelling tot de meeste renners, niet mee aan hoogtestages en spreekt daar openlijk over, net als over redenen waarom profwielrennen zo zwaar en zelfs ongezond kan zijn.

Het is geen recente ontdekking, maar het gebruik van hoogtestages is de afgelopen jaren explosief toegenomen. Het is inmiddels een middel voor renners van alle niveaus en categorieën om hun niveau op te krikken; sommige ploegen beginnen er zelfs al in januari mee, wanneer het weer in Europa dat nauwelijks ergens toelaat.

In aanloop naar de Tour de France doet vrijwel het hele beoogde Tour-peloton dit, waarbij de hoogte wordt benut om het aantal rode bloedcellen te verhogen doordat het lichaam in een omgeving met minder zuurstof presteert. Een bewezen middel, maar wel een met kosten.

Voor Pedersen wegen de gevolgen van het offer zwaarder dan de baten. “Je zit 3,5 week op hoogte, dan heb je het Deens kampioenschap en de Tour [de France]. Dat betekent dat je twee maanden weg bent,” zei Pedersen in de Sigma Sports Cafe Ride.

De Deen stelt dat de mentale impact van zo lang weg zijn van huis en zo lang in een volledig gefocuste omgeving leven kan leiden tot uitputting. Andere renners meldden in het verleden al vermoeidheid nog vóór de Tour, een effect van druk, focus en eisen.

“Ik zie in die periode mijn vrouw en familie niet, maar dat kan ik hebben. Alleen wil ik mijn fucking ploeggenoten niet twee maanden lang zien,” grapte de Deen. “Ik hou van die jongens, maar op een gegeven moment heb je gewoon even rust nodig.”

Het is een sport die heel veel van renners vraagt. Gemiddeld is 30 uur trainen per week nodig, los van het wedstrijdprogramma, maar dat is slechts een deel van wat nodig is om op het hoogste niveau te koersen.

Voeding, krachthonk, fysiotherapie, preventie van blessures en ziekte naast herstel; en het invullen van ploegverplichtingen, vaak boven de eigen voorkeuren van renners… Er zijn ontelbare variabelen, naast alles wat renners in hun privéleven tegenkomen.

Pedersen brak in februari een sleutelbeen en een pols aan tegenovergestelde kanten van het lichaam bij een val in de Volta a Catalunya. Hij trainde wekenlang vrijwel uitsluitend binnen, met hetzelfde volume als op de weg, iets wat bij profs zelden voorkomt, terwijl hij zijn blessures liet herstellen.

“Wat wij doen is niet gezond. Sport is gezond—tot op zekere hoogte. Het enige écht goede aan wat wij doen, is dat we anderen motiveren ook te bewegen,” stelt hij. “Maar hoop ik dat mijn kinderen later profwielrenner worden? Absoluut niet.”

Hij wilde geen vergelijkingen met uitspraken van Jonas Vingegaard, maar Pedersen gelooft dat, hoewel het je prestatie op de fiets verbetert, dit werk op de lange termijn niet houdbaar is en in essentie neerkomt op het afbreken van je lichaam.

“Hij heeft zijn mening, en ik de mijne. Maar voor mij gaat het niet om het gevaar. Het gaat erom hoe je je eigen lichaam sloopt,” betoogde hij. “Het is niet gezond. Als ik die keuze voor mijn kinderen kon maken, wist ik precies wat ik moest doen. Ga maar badmintonnen of tennissen.”