Tadej Pogacar zette een opmerkelijke achtervolging neer op Alpe d’Huez en won etappe 19 van de
Tour de France. Hij poeierde een achterstand van meer dan drie minuten weg en liet
Richard Carapaz en
Lenny Martinez in de laatste kilometer achter.
De kopman van UAE Team Emirates – XRG demarreerde meer dan 12 kilometer onder de top van de slotklim uit de favorietengroep en reed razendsnel weg bij alle andere klassementsrenners. Na kort gebruik te hebben gemaakt van Adam Yates als satelliet, ging Pogacar solo verder, haalde de resten van een kopgroep van 42 man in en plaatste op zo’n 900 meter van de streep nog één versnelling.
Carapaz en Martinez konden niet mee. Pogacar reed overtuigend weg en werd zo pas de tweede renner die een Touretappe wint op Alpe d’Huez in het geel, na Geraint Thomas in 2018.
Remco Evenepoel was al op ongeveer twee minuten gezet door Pogacar voordat hij in de slotkilometers Paul Seixas, Isaac del Toro en Mattias Skjelmose aanviel. De Belg sloeg een kleine kloof naar de rest van dat groepje, maar de dagzege ging onmiskenbaar naar de drager van het geel.
Grote kopgroep dicteert koers vanaf de eerste beklimmingen
De korte route van 128 kilometer vanuit Gap begon vrijwel direct te klimmen, met de Col Bayard gevolgd door de Col du Noyer in de eerste 25 kilometer.
Nils Politt hield aanvankelijk het peloton in toom voor UAE, maar uiteindelijk reed een groep van 42 renners weg met daarin meerdere bewezen klimmers en renners met ambities voor zowel de etappe als het klassement.
Carapaz en Martinez waren de hoogst geklasseerden in de vlucht. Sepp Kuss, Thymen Arensman, Tobias Halland Johannessen, Harold Tejada, Einer Rubio, Ben O’Connor, Michael Storer en Quinn Simmons zorgden voor flinke klimkracht.
Yates zat er ook bij namens UAE, wat Pogacar een mogelijke ploeggenoot vooruit gaf, terwijl Mattia Cattaneo Red Bull – BORA – hansgrohe een vergelijkbare optie bood voor Evenepoel.
De omvang van de kopgroep leverde een voorsprong van meer dan vier minuten op door de lange vallei na de openingsklimmen. Joshua Tarling werkte voor Arensman, Ben Healy zette zich in voor Carapaz en Derek Gee-West, Mathias Vacek en Matteo Jorgenson hielden lange tijd het tempo hoog.
Red Bull hielp later UAE met de achtervolging, maar de leiders vergrootten hun voorsprong verder doordat meerdere ploegen renners opofferden om de vlucht te beschermen.
Pedersen grijpt de regie in de strijd om groen
Mads Pedersen gebruikte de kopgroep om een grote stap richting de puntenklassementzege te zetten. De Lidl-Trek-kopman overleefde de Col Bayard en Col du Noyer en pakte vervolgens de maximale 25 punten bij de tussensprint in Le Perier. Jasper Philipsen was al op de eerste klimmen gelost en kon de sprint niet betwisten.
Pedersen vergrootte zijn voorsprong van 32 punten naar 57, waardoor Philipsen enkel nog een theoretische kans overhield.
Na de sprint stapten Pedersen en Vacek uit de inspanning toen de weg weer opliep richting de Col d’Ornon. Hun werk had Simmons in koers voor de etappe gehouden en Skjelmose verder achterin beschermd.
Valentin Paret-Peintre richtte zich in die openingsfase op het bergklassement. Hij klopte Carapaz op zowel de Col Bayard als de Col du Noyer en liet vervolgens bewust de kopgroep begaan, om energie te sparen voor de grotere puntenoogst op etappe 20.
Col d’Ornon dunt de koers uit
De kopgroep begon uiteen te vallen voor de Col d’Ornon, toen de renners die door de vallei hadden gebeuld de tol betaalden.
Healy, Tarling, Jorgenson en Gee-West behoorden tot de eerste grote werkmannen die losten. O’Connor, Marc Hirschi, Antonio Tiberi, George Bennett, Damien Howson en Yates moesten er ook af, terwijl Bruno Armirail en Pablo Castrillo de druk hoog hielden.
Carapaz pakte zonder te sprinten de vijf punten op de top, terwijl Yannis Voisard en Davide Piganzoli tot de andere prominente afvallers behoorden.
Slechts 15 vluchters overleefden de schifting richting Alpe d’Huez, met een voorsprong van drie minuten en 35 seconden aan de voet van de traditionele klim van 13,7 kilometer.
Het werk daarachter zorgde voor een even forse uitdunning. Gee-West keerde terug in het peloton en trok direct door voor Skjelmose en Juan Ayuso, voordat Felix Grossschartner vlak voor de top het werk overnam voor Pogacar.
Pogacar, Del Toro, Grossschartner, Evenepoel, Jai Hindley, Maxim Van Gils, Ayuso, Skjelmose, Seixas, Nicolas Prodhomme en Tom Pidcock passeerden gezamenlijk de Col d’Ornon, drie minuten en 50 seconden achter de leiders.
Pogacar rukt los op Alpe d’Huez
Arensman plaatste de eerste grote aanval uit de kopgroep met nog 12,5 kilometer te gaan. Martinez volgde, waarna Kuss en Carapaz de sprong maakten.
Carapaz versnelde herhaaldelijk nadat de vier samen waren gekomen. Arensman moest uiteindelijk passen, waardoor Carapaz, Kuss en Martinez de kop van de wedstrijd vormden.
Van Gils voerde het tempo op voor Evenepoel en zette meteen Pidcock en Ayuso uit de favorietengroep. Pogacar vond het tempo nog altijd te laag en demarreerde al zittend.
Evenepoel probeerde niet te pareren, maar koos zijn eigen ritme naast Seixas, Del Toro en Skjelmose. Pogacar sloeg razendsnel een gat van een halve minuut en vergrootte die voorsprong op het steilste deel van de klim.
Yates liet zich na zijn beurt uit de vlucht terugzakken en hielp zijn kopman kort, tot hij leeg was. Pogacar plaatste meteen opnieuw een versnelling en zette de achtervolging solo voort.
Hij haalde Arensman in op zeven kilometer van de streep en ging er zonder aarzelen voorbij. Voorin maakten herhaalde aanvallen en aarzeling tussen Carapaz, Martinez en Kuss de kansen van de kopgroep steeds kleiner.
Pogacar verkleinde zijn achterstand tot 30 seconden met nog vier kilometer te gaan en had kort daarop alle drie de leiders in zicht. Kuss probeerde te versnellen toen de gele trui naderde, maar moest al snel lossen.
Carapaz brak uiteindelijk de weerstand van Martinez en reed kort alleen met nog zo’n drie kilometer te gaan. Pogacar had de kloof echter al tot tien seconden teruggebracht en sloot in de voorlaatste kilometer bij beiden aan.
Martinez wist aanvankelijk de gele trui te volgen, terwijl Carapaz bleef vechten voor zijn winstkans. Pogacar wachtte tot op circa 900 meter van de streep en plaatste toen de beslissende aanval.
Niemand kon volgen. Pogacar reed solo door de laatste bochten en maakte een van de meest indrukwekkende zeges van de Tour compleet, door een achterstand van meer dan drie minuten aan de voet van Alpe d’Huez om te buigen in een historische etappezege in het geel.