"Mijn benen deden echt heel veel pijn en ik had het ijskoud" - Maxim van Gils knokt zich een weg door het slechte weer naar een podiumplaats in La Flèche Wallonne

Weinig renners hebben dit jaar tot nu toe zo'n sterke indruk gemaakt als Maxim van Gils van Lotto Dstny. Zijn derde plaats in La Flèche Wallonne eerder vandaag bevestigde dit maar weer eens.

"Ik ben wel tevreden, zeker na de Amstel Gold Race", zei Van Gils na de wedstrijd tegen Wielerflits, nadat hij afgelopen zondag 20e werd, een resultaat dat enigszins teleurstellend was gezien zijn eerdere prestaties dit jaar, zoals zijn podiumplaats in Strade Bianche. "Dit zijn drie belangrijke koersen (de Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik, red.) voor de ploeg. De eerste koers was nog niet top, maar ik denk dat dit podium in de Waalse Pijl dat wel goedmaakt. Het was niet gemakkelijk natuurlijk, want ik had al een heel goed seizoen gereden, maar dit zijn mijn favoriete wedstrijden en voor de ploeg geeft het veel publiciteit. Het is namelijk in België of in Nederland."

Met een groep van ongeveer 30 renners die samen de laatste beklimming van de Muur van Hoei opkwamen, was het een wat afwachtende finale voordat de uiteindelijke winnaar, Stephen Williams, aanviel met nog 300 meter te gaan. "Mijn benen deden echt heel veel pijn en ik had het ijskoud. Ik heb nog proberen naar voren te gaan op instinct, niet echt op explosiviteit", legt Van Gils uit, die samen met Kevin Vauquelin Williams niet meer kon achterhalen. "Misschien was het niet mijn beste Muur van Hoei, maar ik denk dat iedereen kapot en moe was."

"Ik had gedacht dat ze wel allemaal gingen vertrekken, maar de meesten bleven naast elkaar. Vooral Cosnefroy bleef lang voor me, waardoor ik er niet echt rond kon. Ik moest redelijk lang wachten voordat ik kon vertrekken", besluit Van Gils. "Of dat verschil had gemaakt? Ja, maar het is ook mijn eigen fout om daar opgesloten te zitten. Als ik zelf als eerst was vertrokken, was dat ook niet gebeurd."