“Kijk naar de Tour van vorig jaar, Vingegaard verloor zo’n 90 seconden op Remco Evenepoel” – Robbie McEwen relativeert tijdritzorgen voor de Giro d’Italia

De individuele tijdrit in etappe 10 van de Giro d’Italia van Jonas Vingegaard zorgt voor discussie, maar Robbie McEwen ziet het niet als bewijs dat de kopman van Team Visma | Lease a Bike in de problemen zit.

Vingegaard begon aan de 42 km tussen Viareggio en Massa als topfavoriet om de Maglia Rosa af te pakken van Afonso Eulalio. In plaats daarvan werd de Deen 13e op de etappe, drie minuten achter de dominante winnaar Filippo Ganna, en bracht hij Eulalio’s voorsprong terug tot 27 seconden zonder daadwerkelijk het roze te nemen.

Voor sommigen maakte dat van etappe 10 een tegenvallende dag voor de Giro-favoriet. Voor McEwen vraagt de uitslag om meer context.

Sprekend in The Breakaway van TNT Sports wees de Australiër naar de Tour de France van vorig jaar als bewijs dat Vingegaard op vlakke tijdritparcoursen moeite heeft met de grootste motoren, en dat dit geen nieuw fenomeen is.

“Het is een patroon in die vlakke tijdritten,” zei McEwen. “Kijk naar de Tour van vorig jaar, Vingegaard werd ook 13e – net als vandaag. Toen verloor hij ongeveer anderhalve minuut op Remco Evenepoel.”

Die vergelijking is relevant omdat Vingegaards Giro-ritten teleurstellender leken tegenover de verwachtingen vooraf dan tegenover zijn recente resultaten in vergelijkbare omstandigheden. De Deen bouwde zijn reputatie op klimmen, recuperatie en Grote Ronde-consistentie, niet op pure vlakke kracht.

Etappe 10 was haast op maat gemaakt voor renners met een grotere motor. Ganna verpulverde het veld en won in 45:53, terwijl Thymen Arensman tweede werd en naar het GC-podium sprong. Derek Gee-West en Ben O’Connor reden ook sterk op een dag waarop duurvermogen zwaarder woog dan klimefficiëntie.

McEwen benadrukte dat Ganna op dit terrein in een andere categorie valt. “Je moet Filippo Ganna erbuiten laten,” zei hij. “Die is gewoon buitenaards, een alien.”

De grotere vraag was hoe Vingegaard zich verhoudt tot de andere klassementsrenners. Hij won nog altijd 1:57 op Eulalio, 1:22 op Felix Gall en 31 seconden op Jai Hindley, maar verloor 1:06 op Arensman en tijd op O’Connor en Gee-West.

McEwen gaf toe dat dit deel verrassender was, zeker omdat Vingegaard soepel oogde op de fiets en niet zichtbaar worstelde. “Maar ten opzichte van de andere klassementsmannen, zijn directe rivalen, verwachtten we dat Jonas de beste van die groep zou zijn, en hij zag er goed uit,” zei McEwen. “Vaak zie je het aan renners als ze kapot zitten, maar hij oogde goed.”

Zijn uitleg was niet dat Vingegaard ineens zwak is, maar dat dit soort parcours een heel specifieke beperking blootlegt. “Ik denk gewoon dat een echt vlakke tijdrit niet meer zijn ding is,” aldus McEwen. “Hij is zo licht, rank gebouwd, nu vooral een pure klimmer. De pure power heeft hij hier niet.”

Die redenering geeft een andere lading aan de uitslag van etappe 10. Vingegaard zette niet de verwachte aanval op het roze in, maar het parcours benadrukte vooral de kwaliteiten van renners die meer op rauwe kracht dan op bergdoeltreffendheid drijven.

Matt Stephens was voorzichtiger in zijn oordeel. Hij vond de rit onder de verwachtingen van Vingegaard, terwijl hij Eulalio ook prees voor het beperken van de schade en het behoud van het roze.

“We verwachtten dat hij tijd zou pakken op Eulalio,” zei Stephens. “Ik denk dat het een combinatie van twee dingen is. Laten we eerlijk zijn. Om welke reden dan ook – hopelijk horen we het van hem zelf – was het een ondermaatse rit van Jonas. Maar tegelijk een uitzonderlijke rit van Eulalio.”

Stephens opperde ook dat Vingegaard mogelijk niet op absolute topvorm aan de start van de Giro verscheen, met de Tour de France later in de zomer in het vooruitzicht. “Zien we een iets ondergekookte Jonas Vingegaard aan deze ronde beginnen?” vroeg hij zich af.

Die vraag komt niet alleen voort uit de tijdrit. Vingegaard won al beide aankomsten bergop in deze Giro, maar de verschillen waren daar niet zo groot als sommigen verwachtten van een renner van zijn statuur.

“Verwachtten we niet dat hij meer dan 12, 13, 14 seconden zou pakken op Felix Gall in de laatste twee aankomsten bergop?” vervolgde Stephens. “Moest dat niet al suggereren dat hij misschien niet helemaal 100% is, gezien wat er deze zomer met de Tour de France komt? Het zijn allemaal factoren, maar toch een onverwachte rit van Jonas.”

Etappe 10 laat twee waarheden naast elkaar bestaan. Vingegaard zette niet de beoogde demonstratie neer en miste de kans om het roze van Eulalio over te nemen. Maar hij staat nu wel op 27 seconden van de leiding, met de zwaardere bergetappes nog op komst.

Daarmee is McEwens betoog relevant. Als de zorg is dat Vingegaard op een vlakke, power-georiënteerde tijdrit werd geklopt door grotere renners en specialisten, zegt dat mogelijk meer over het parcours dan over de Giro als geheel.

De echte test volgt zodra de koers terugkeert naar de bergen. Als Vingegaard daar zijn overmacht verliest, worden de vragen groter. Voor nu maakt etappe 10 de Giro interessanter, maar verandert ze niets aan het basisfeit dat het vervolg hem veel beter ligt dan de weg naar Massa ooit deed.