Wanneer je naar een bergetappe in de
Tour de France kijkt, is het verleidelijk om alleen het verhaal vooraan te volgen. Maar vaak speelt het meest meedogenloze drama zich achterin af. Zaterdag was daarop geen uitzondering, zoals
Anthon Charmig vertelt.
In elke bergetappe vormt zich een ‘gruppetto’, meestal met sprinters, hun ploegmaats en renners die worstelen in het zware terrein. Gaandeweg sluiten gelosten aan en ontstaat een eigen peloton dat met de kracht van het aantal tegen de tijdslimiet vecht.
Zaterdag, toen Tadej Pogacar en de klassementsrenners de Col du Haag in vuur en vlam zetten, was het gruppetto niet de laatste groep op de weg. Anthon Charmig miste die laatste bus al direct na de start.
Uno-X Mobility is in deze Tour stevig getroffen door valpartijen. Torstein Traaen stapte af na een val in de gele trui-etappe op dag 6. In etappe 12 gingen meerdere renners onderuit in de massasprint, onder wie Soren Waerenskjold en Jonas Abrahamsen.
Charmig crashte in etappe 2 en herstelde goed, maar ging in etappe 12 opnieuw tegen het asfalt. In etappe 11 pakte hij nog de prijs voor de strijdlust, maar zaterdag betaalde hij de tol. Vanaf het begin moest hij vechten, verloor hij de aansluiting en reed hij lange tijd solo voort.
Charmig doorstaat een meedogenloze dag tegen de tijdslimiet
“Het lichaam deed pijn na mijn val van twee dagen geleden, ik voelde me niet echt goed op de fiets. Helaas werd ik op de eerste klim al alleen gelost en dan kun je niets meer uitrichten,”
zei Charmig.Hij beet zich door de hele etappe heen en finishte 58:17 na de zege van Pogacar, toen het publiek al was vertrokken. Twintig minuten na zijn eveneens ingepakte ploegmaats Abrahamsen en Waerenskjold kwam hij binnen. Het mocht niet baten: hij overschreed de tijdslimiet en werd als OTL [over the limit] geklasseerd.
Terugkijkend op zijn
Tour de France erkende de 28-jarige Deen dat hij teleurgesteld was dat valpartijen hem steeds in het defensief dwongen, al houdt hij ook goede herinneringen over.
“Het was behoorlijk teleurstellend. Ik moet toegeven dat ik best verdrietig was toen ik de finish passeerde. Ik heb een groot deel van de Tour geprobeerd terug te vechten na valpartijen, maar het was ook iets speciaals voor de ploeg… Ik neem veel mooie herinneringen mee.”