Etappes, route en profielen Ronde van Romandië 2026

De Tour de Romandië 2026 vindt plaats van 28.04.2026 tot en met 03.05.2026 en wordt Tadej Pogacar' eerste rittenkoers van het jaar. De Zwitserse ronde is de laatste grote test richting de Giro d’Italia en volgt op de voorjaarsklassiekers, een periode waarin velen hun seizoen proberen te redden. We bekijken de etappes en profielen.

De wedstrijd werd voor het eerst verreden in 1947, met de Belg Désiré Keteleer als eerste winnaar. In het Franstalige deel van Zwitserland heeft de koers een zeer internationaal palmares opgebouwd, over meerdere generaties en rennertypes heen. Veel grootheden schreven hun naam bij: Eddy Merckx, Bernard Thévenet, Bernard Hinault, Stephen Roche en Laurent Jalabert.

In deze eeuw gebruikten Cadel Evans, Bradley Wiggins en Chris Froome Romandië als opstap naar hun eerste Tour de France-zege; terwijl grote namen als Nairo Quintana, Richie Porte, Primoz Roglic en Geraint Thomas het klassement wonnen in wat geldt als een van de zeven grote niet-Grote Ronde-rittenkoersen.

Adam Yates won in 2023, Carlos Rodríguez in 2024; en in 2025 pakte João Almeida de eindzege op de slotdag door Lenny Martínez uit het geel te rijden.

De koers opent met een proloog, maar in goede Romandië-traditie is die allerminst eenvoudig. Het is zelfs lastig te doseren. Volledig in Villars-sur-Glane krijgen de renners slechts 3,1 kilometer, maar vlak is het niet.

Het eerste deel is razendsnel: direct na de start gaat het bergaf, gevolgd door een klim van in totaal 1,3 kilometer aan 5%. Een strook van 800 meter aan 7% zal de grootste verschillen van de dag creëren. Het is een korte inspanning met minieme gaten; pure power en aerodynamica zijn doorslaggevend voor de uitslag van de etappe.

De koers trekt de Rhônevallei in voor een etappe met een profiel dat typisch is voor de regio. De brede vallei biedt snelle wegen, terwijl de flanken vol liggen met steile klimmen. Die variëren van kort en vinnig tot lang en grillig, richting de dorpen op de berghellingen.

In dat kader rijden de renners eerst een circuit ten noorden van Martigny, waar het peloton drie keer een klim van 2,5 kilometer aan 8,5% voorgeschoteld krijgt. Ideaal om de motor op te warmen vooraleer oostwaarts te draaien richting de hoofdklim van de dag.

En die is bruut, met verwachte W/kg-explosies. De klim naar Ovronnaz staat op het menu en is de zwaarste van de ronde: 8,9 kilometer aan gemiddeld 9,8%. De renners bereiken de voet vermoedelijk relatief fris.

De klim zal de koers in stukken scheuren met zijn haarspeldbochten en hellingspercentages, met de top op 35,5 kilometer van de streep. De afdaling is tactisch, waarna via de kaarsrechte valleiwegen terug naar Martigny wordt gereden voor de finish.

Etappe 2 is iets minder zwaar dan de vorige, maar telt wel meer hoogtemeters. Geen echte berg, maar de 173 kilometer van Rue naar Vucherens leveren 2.700 meter klimmen op, en dat begint al in de openingskilometers.

Daarna volgt een lokale omloop van drie ronden met aankomst in Vucherens, waar de finishlijn na een korte helling ligt. Een dag voor klassiekerspecialisten, al is een sprint met een uitgedund peloton waarschijnlijk, net als een succesvolle vlucht.

Op deze glooiende wegen is controleren lastig, en de slotklim voelt zwaarder door de opgelopen vermoeidheid. 3,1 kilometer aan 5,4% met slechts 2,5 kilometer tot de meet. Het tempo wordt hoog, aanvallen liggen voor de hand en een opportunistische uitval kan slagen. Zo niet, dan krijgen de snelle mannen waarschijnlijk hun enige kans van de week in een beperkte sprint.

Etappe 3 is een bergetappe, maar wellicht de minst zware van de vier klimetappes. Een dag voor ‘baroudeurs’, de vluchtspecialisten, ongeacht of ze klimmers, rouleurs of klassiekerspecialisten zijn.

De heuvelachtige start wordt explosief en is ideaal voor de vorming van een sterke kopgroep, terwijl de verschillen in het klassement inmiddels groot genoeg zijn om ruimte te krijgen. De finale is doorgaans te lastig voor sprinters, maar niet selectief genoeg voor pure klimmers om echt verschil te maken. Dat betekent een dag waarop chaos en tactisch vernuft de doorslag geven.

Het grootste deel van de dag is golvend zonder echt lange beklimmingen. Dat verandert in het laatste kwart van de koers met de Col du Mollendruz – 9 kilometer aan 6,7%. Een lastige klim, maar niets buitensporigs, zonder supersteile stroken.

De top ligt op 33 kilometer van de finish. Vanaf daar gaat het grotendeels bergaf richting Orbe. Alleen de laatste 10 kilometer zijn vlak, terrein waarop een georganiseerde achtervolging het kan halen tegen een vroege vlucht.

Etappe 4 is opnieuw een dag in het hooggebergte, met als bijzonderheid dat de renners drie keer dezelfde berg beklimmen, telkens via een andere zijde. De rit loopt van Broc naar Charmey, maar de Jaunpass speelt de hoofdrol.

De eerste kilometers zijn vlak, maar na 15 kilometer begint het peloton te klimmen. De eerste passage telt 6 kilometer aan 7,8% via Jaun. Na de afdaling volgt de klim via Littisback: 7,4 kilometer aan 8,8%. Beide beklimmingen liggen op meer dan 100 kilometer van de streep en openen kansen voor vluchters met durf.

Daarna keren de renners terug richting start en rijden rond de vallei om opnieuw naar de Jaunpass te gaan, ditmaal via de weg waarop ze bij de eerste passage zijn afgedaald – via Weissenbach.

Deze klim is de zwaarste van de drie: 8,1 kilometer aan 8,3%. De top ligt op slechts 16,5 kilometer van de finish en zal als slotklim worden aangesneden. Vanaf de top naar Charmey (over wegen die eerder al zowel geklommen als gedaald zijn) gaat het half bergaf en half vals plat, wat een razendsnelle finale oplevert.

De slotetappe start in Lucens met een glooiend begin, explosief en ideaal voor de vorming van een sterke kopgroep. Het is een overwegend heuvelachtige dag ten noordoosten van Lausanne, alvorens zuidwaarts te draaien terug richting het Rhônedal.

De klimmers slaan ditmaal dieper de Alpen in richting het skistation van Leysin, een vaste aankomstplaats in de Zwitserse rittenkoers.

De slotklim wordt nu via een lange zijde aangevat: in totaal 14,3 kilometer aan 5,9% gemiddeld, met de voet in Aigle, waar het hoofdkantoor van de UCI staat.

De zwaarste kilometers liggen in het laatste derde. Verwacht dus actie richting het einde, met de finish boven op de klim.