"Een groot deel van mijn wielercarrière draaide om het weglopen van mijn verleden" - Bradley Wiggins vertelt hoe een trauma en een afwezige vader hem naar het wielersucces brachten

Bradley Wiggins heeft onlangs uitgebreid gesproken over zijn moeizame relatie met wielrennen, het fietsen in het algemeen, andere sporten, en de invloed van zijn jeugdtrauma. Dit laatste heeft hem misschien juist wel succes gebracht in de sport, maar het heeft hem ook volledig doen stoppen met fietsen nadat hij met pensioen ging. Hij herinnert zich hoe de negatieve woorden van zijn vader hem stimuleerden om beter te worden.

"Op een dag zag hij in een tijdschrift een 'B. Wiggins' tussen de uitslagen staan, en hij dacht: 'dat moet Bradley zijn'. Hij wilde deel uitmaken van het succes en al die jaren goedmaken," zei Wiggins in de podcast Imposter Syndrome. Hij legt uit dat zijn vader wegging toen hij nog een baby was en terugkeerde toen hij zijn succes als jonge wielrenner zag." Ondanks dat hij op dat moment financieel beperkt was kwam hij naar Belgie om naar mijn wedstrijd te kijken. Dat zal ik nooit meer vergeten.

Wiggins, voormalig winnaar van de Tour de France en Olympisch kampioen, werd een van de meest succesvolle renners rond de jaren 2010 en ging in 2016 met pensioen. Nadat hij de wegwedstrijden vaarwel had gezegd, concentreerde hij zich nog steeds op zijn doelen op de baan. Dankzij zijn Britse achtergrond werd hij een bekend gezicht in de tv-uitzendingen van 's werelds grootste wedstrijden. Dat alles is misschien gedreven door een trauma dat zijn vader hem naliet toen hij een tiener was. "Veel van mijn wielercarrière draaide eigenlijk om het weglopen van mijn verleden," geeft hij toe. "Het was een goede afleiding en veel ervan hield inherent verband met mijn vader en het gebrek aan een vaderfiguur als kind."

"Terwijl ik de concurrentie met mannen aanging en schitterde, kon hij niet omgaan met de aandacht die naar mij uitging. Hij zei tegen me, 'vergeet niet dat je nooit zo goed zult zijn als je vader' - hij kneep in mijn arm en kwam heel dicht bij me staan zodat niemand anders het kon horen. Het was een beklemmende ervaring," vertelt hij. "Vanaf die dag heb ik altijd die drang gehad om beter te zijn dan hij."