ANALYSE – De vijf grootste winnaars van de Giro d'Italia 2026

De Giro d’Italia 2026 staat al in de boeken. Een editie vol emotie, chaotische etappes en momenten die wielerfans niet snel vergeten. Toch bood de strijd om het algemeen klassement relatief weinig suspense. Jonas Vingegaard maakte duidelijk dat hij een —of meerdere— stappen boven de rest stond.

De dominantie van Visma - Lease a Bike was gedurende grote delen van de koers absoluut. De Nederlandse ploeg controleerde het peloton met ijzeren hand, maakte etappes onverbiddelijk hard en snoerde de kansen voor vluchters tot een minimum. Zelden zagen we in een recente Giro zo’n evidente collectieve superioriteit, zeker in de bergen.

De koers werd ook gekenmerkt door de enorme valpartij vroeg in de ronde, een incident dat het verloop van het klassement volledig bepaalde. Renners als Adam Yates, Jay Vine en Marc Soler moesten vroeg opgeven, waardoor UAE Team Emirates XRG zwaar werd verzwakt en meerdere kanshebbers in één klap wegvielen. Die val veranderde de Giro definitief.

Tussen zoveel spanning was er ook ruimte voor het surrealistische, zoals de inmiddels onvergetelijke episode waarin Lorenzo Milesi van het tijdritstartpodium rolde in een Movistar Team-trainingsgilet. Een absurde maar iconische scène in een ronde die, voorbij de anekdotes, de vijf uitblinkers van deze editie bevestigde.

Met de koers gereden is er geen discussie: Jonas Vingegaard is de uitmuntende winnaar van de Giro d’Italia 2026.

De Deen kwam naar de Corsa Rosa als topfavoriet en leverde precies wat verwacht werd. Waarschijnlijk meer. Hij won niet alleen de Giro d’Italia; hij deed dat met een volkomen verpletterende superioriteit. Drie weken lang leek hij met speling te rijden, zonder ooit helemaal leeg te hoeven gaan, wat zijn rivalen richting de komende Tour de France alleen maar meer zorgen baart.

Feit is dat deze Giro aanvoelde als onderdeel van een minutieus uitgestippeld traject. Vingegaard moest de enige Grote Ronde veroveren die nog in zijn palmares ontbrak om zijn plek in de wielergeschiedenis te verzegelen. Hij won al de Tour de France in 2022 en 2023 en de Vuelta a España in 2025. Alleen de maglia rosa ontbrak nog. En die heeft hij nu.

Met deze zege treedt Jonas Vingegaard officieel toe tot de exclusieve club van renners die alle drie de Grote Rondes hebben gewonnen. Een lijst voorbehouden aan de ware legendes van de sport: Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Felice Gimondi, Bernard Hinault, Alberto Contador, Vincenzo Nibali, Chris Froome en nu ook de Deen. Dat ene feit vat de omvang van zijn carrière kernachtig samen.

Los van het historische gegeven is vooral opvallend hóe hij deze Giro won. Vingegaard heerste met ogenschijnlijk gemak in de bergen. Telkens wanneer hij aanviel, kon niemand mee. Felix Gall bood het meeste weerwerk, maar zelfs de Oostenrijker werd uiteindelijk overvleugeld door het geweld van de Visma-kopman.

De uiteindelijke marge van 5 minuten en 22 seconden op Gall spreekt boekdelen. In het moderne wielrennen, waar de verschillen tussen de topfavorieten doorgaans klein zijn, is meer dan vijf minuten pakken in een Grote Ronde bijna buitensporig. En Vingegaard controleerde de koers niet alleen. Hij stapelde ook etappezeges.

De Deen beëindigt de Giro d’Italia met vijf etappeoverwinningen, een des te opvallender aantal naast zijn Tour de France-record. Daar had hij tot nu toe slechts vier Touretappes in zijn hele loopbaan. Hier pakte hij er vijf in één keer. Dat toont hoe superieur hij was.

Nog zorgwekkender voor de rest: hij oogde vaak niet eens op topvorm. Met de Tour de France om de hoek en het verwachte duel met Tadej Pogacar en Paul Seixas in aantocht, leek Vingegaard met een versnelling in reserve te rijden. Zijn Giro was die van een onbetwiste kampioen. Een renner die nu definitief tot het Olympus van het wielrennen behoort.

Als Jonas Vingegaard koning van de bergen was, dan was Paul Magnier de onbetwiste keizer van de sprints. De 22-jarige Fransman reed een Giro d’Italia die zijn definitieve doorbraak markeerde. Hoewel al gezien als een van de meest getalenteerde jonge sprinters ter wereld, tilde deze Corsa Rosa hem in één klap naar de top van het internationale peloton. En dat deed hij door de concurrentie compleet te ontmantelen.

Vooral Jonathan Milan, die als topfavoriet naar de massasprints kwam en toch uitgroeide tot een van de grootste teleurstellingen van de ronde. Magnier klopte hem vrijwel in elke directe confrontatie, met duidelijk meer punch, regelmaat en positiekoers.

De zege in etappe 1, verreden in Bulgarije, was waarschijnlijk het kantelmoment. Die dag mocht hij de eerste maglia rosa aantrekken en vanaf het begin bevestigen dat hij Soudal Quick-Step volwaardig kon aanvoeren.

Van daaruit groeide hij alleen maar. Magnier sluit de ronde af met drie etappezeges —in afwachting van wat er in Rome nog kan gebeuren— en de maglia ciclamino als winnaar van het puntenklassement. Een enorme triomf voor zo’n jonge renner en voor een ploeg die snakte naar nieuwe aanvallende referenties.

Het is waar dat de opgave van Jhonatan Narváez in etappe 19 zijn winst in het puntenklassement beduidend vereenvoudigde. De Ecuadoraan was een zeer gevaarlijke tegenstander en leidde het klassement zelfs op meerdere momenten in de koers. Maar dat mag niets afdoen aan wat Magnier heeft gepresteerd.

Omdat zijn regelmaat vanaf dag één uitmuntend was. Daarnaast was het indrukwekkend hoe hij zich niet alleen in pure sprints staande hield, maar ook op zwaardere, explosieve etappes. Magnier oogt niet langer als louter een rappe afmaker. Hij groeit uit tot een veel completere renner.

En precies dat maakt zijn toekomst zo bedreigend voor de rest van het peloton. Soudal Quick-Step zocht na de gouden jaren van Julian Alaphilippe en Remco Evenepoel naar een nieuwe lichtende leider. Alles wijst erop dat ze die gevonden hebben in Paul Magnier. De “Wolfpack” heeft een grote ster in huis.

Waarschijnlijk redde niemand de Giro d’Italia van zijn ploeg zo sterk als Jhonatan Narváez. UAE Team Emirates XRG begon als een van de sterkste blokken, met Adam Yates als speerpunt voor het algemeen klassement. Maar de massale valpartij in de opening gooide het plan van de Emiraten volledig overhoop.

Yates, Jay Vine en Marc Soler stapten vroeg uit, waardoor UAE tot amper vijf renners was gereduceerd en zonder reële kans op de maglia rosa. Op dat moment zouden veel ploegen mentaal capituleren. UAE reageerde echter voortreffelijk. Ze keerden de strategie om en gingen vol voor etappejacht.

Daar zette Narváez de toon. De Ecuadoraan reed vermoedelijk de beste Grote Ronde van zijn loopbaan. Hij was agressief, explosief en tactisch messcherp. In zo goed als elke etappe op maat van vluchters of sterke mannen uit een uitgedund groepje zat Narváez mee van voren.

De oogst mag er wezen: drie etappezeges en meerdere top 10-noteringen. Nog los van de cijfers viel vooral zijn controle op zodra hij mee was in de vlucht. Weinig renners konden volgen wanneer de weg opliep en het tempo sneed.

Zijn duel met Paul Magnier om de maglia ciclamino groeide bovendien uit tot een van de boeiendste verhaallijnen van de Giro. Narváez reed zelfs enkele dagen in het puntenklassement aan de leiding en leek echte winstkansen te hebben.

Helaas kent wielrennen ook die meedogenloze kant die Grote Rondes zo onvoorspelbaar maakt. Een ziekte of klein fysiek probleem kan weken werk tenietdoen. Dat overkwam de Ecuadoraan in etappe 19, toen hij gedwongen moest opgeven. Maar zelfs dat uitvallen doet niets af aan zijn Giro d’Italia.

Sterker nog, het niveau van Narváez was zó hoog dat, zoals journalist Beppe Conti op Rai meldde, UAE Team Emirates XRG nu al besloten heeft hem voor drie seizoenen te verlengen. Dat is des te betekeniser, na maanden van geruchten over een mogelijke terugkeer naar NetCompany INEOS.

Uiteindelijk blijft Narváez niet alleen. Hij doet dat als een van de sleutelrenners van het team. En eerlijk gezegd: na de Giro die hij neerzette, heeft hij dat volledig verdiend.

Elke Grote Ronde heeft een onverwachte revelatie nodig. En bij de Giro d’Italia 2026 heeft die rol een duidelijke naam: Afonso Eulálio.

De Portugees stond aan de Grande Partenza als een helper bij Bahrain Victorious. Geen druk, geen schijnwerpers en voor een groot deel van het internationale publiek bijna onbekend. Maar op etappe 5 kantelde alles radicaal.

Die dag leek de grote triomf van Igor Arrieta te worden na zijn etappezege, maar Eulálio’s tweede plaats kreeg uiteindelijk enorme gevolgen voor het koersverloop.

Dankzij die prestatie mocht de Portugees de maglia rosa aantrekken. Het meest frappant was dat niemand verwachtte dat hij die lang zou behouden. Al helemaal niet na de marathon-tijdrit van 42 kilometer, op papier dodelijk voor de ambities van een jonge, relatief onervaren renner.

Maar hij overleefde. En niet zomaar: hij hield de leiding in totaal negen dagen vast. Die periode veranderde zijn loopbaan ingrijpend. Naarmate de Giro vorderde, koerste Eulálio met groeiend zelfvertrouwen. Wat eerst voelde als een sprookje van de eerste week, werd een geloofwaardige gooi naar een hoge klassering in het algemeen klassement.

Toen hij de maglia rosa verloor, verwachtte men dat hij gas zou terugnemen en zich op een etappezege zou richten. Dat gebeurde niet. De Portugees koos ervoor te blijven knokken voor het AK, en dat was absoluut de juiste beslissing.

Eulálio sluit de Giro d’Italia af als knappe zesde in het eindklassement en tevens als winnaar van het jongerenklassement. Hij pakte het wit voor talenten als Davide Piganzoli. De stap die hij in drie weken zette is enorm.

Misschien nog belangrijker dan het eindresultaat is wat dit voor de toekomst betekent. Eulálio oogt niet als iemand die enkel profiteerde van een tijdelijk koersverloop om een paar dagen te schitteren. Hij wekt de indruk echte potentie te hebben om zich te vestigen als een hoofdrolspeler in Grote Rondes.

Bahrain Victorious lijkt bovendien op een onverwachte parel te zijn gestuit.

Felix Gall sluit deze lijst af, wellicht de duidelijkste illustratie van wat het betekent om een fenomeen als Jonas Vingegaard te bevechten. Als iemand de Deen probeerde te volgen in deze Giro, was het Gall.

De Oostenrijker wist dat hij de koers waarschijnlijk niet kon winnen, maar hij bleef aanvallen. Telkens als Vingegaard in de bergen demarreerde, was Gall vrijwel altijd de eerste die reageerde. Vaak moest hij lossen, ja, maar hij was de enige die consequent het risico nam te ontploffen om bij de Visma-kopman te blijven.

En dat verdient veel respect. Gall won geen etappe, het enige wat ontbrak aan een verder onvergetelijke Giro. Toch was zijn regelmaat voortreffelijk.

Niet minder dan vijf tweede plaatsen vatten zijn ronde perfect samen: altijd dicht bij de zege, altijd competitief, altijd aanwezig wanneer het ertoe deed. Die constantheid leverde hem de tweede plek in het eindklassement op, vermoedelijk het beste resultaat van zijn carrière tot nu toe.

Naast het podium kreeg deze Giro nog een extra betekenislaag voor Gall. Bij Decathlon CMA CGM rukt de figuur van Paul Seixas—een van de grootste jonge talenten in het wielrennen—snel op. Velen vroegen zich af of de toekomst van de Franse ploeg meer bij de jonge Fransman lag dan bij de Oostenrijker.

Gall antwoordde op de best mogelijke manier: met een uitmuntende Grote Ronde.

Hij toonde dat hij een volwaardige kopman voor drie weken blijft en dat hij nog altijd meekan met de beste klimmers ter wereld. Vanzelfsprekend was Vingegaard voor iedereen ongenaakbaar, maar Gall was duidelijk de beste van de rest. Dat weegt ook zwaar.

De Oostenrijker vertrekt bovendien mentaal sterker. Deze Giro gaf hem het gevoel echt te strijden tegen een van de beste renners van het moderne tijdperk. En ook al kon hij hem niet kloppen, hij bewees dat hij tot de groep behoort die om podiums in Grote Rondes kan vechten.

In een editie gedomineerd door de superioriteit van Vingegaard belichaamde Felix Gall perfect de rol van de “best mogelijke mens”. Soms verdient dat ook erkenning.