“Ik kwam behoorlijk hard op mijn hoofd neer”: Eén fout kost Puck Pieterse haar kans op de wereldtitel in Hulst

Zoals verwacht is de elitewedstrijd bij de vrouwen op het WK veldrijden uitgelopen op een strikt Nederlands gevecht om de topplaatsen, met de oranjehemden die uiteindelijk alle drie de medailles pakten. Na vijf jaar wachten keerde Lucinda Brand terug op de veldrittroon, met Ceylin Alvarado en Puck Pieterse op de overige podiumplekken.

Waar Brand in de finale Alvarado simpelweg van het wiel reed met haar hoge tempo, blijft de vraag of Pieterse haar landgenote had kunnen bedreigen. De 23-jarige ging onderuit op een van de steile afdalingen en moest van fiets wisselen. Dat tijdverlies bleek onherstelbaar.

“De verschillen zijn hier zó klein; zelfs tien seconden is al te veel om nog te dichten. Ik had ook het gevoel dat ik niet snel terug zou komen, tenzij ze echt naar elkaar zouden zitten kijken,” gaf ze eerlijk toe in een interview met In de Leiderstrui.

Daarom tuimelde Pieterse terug in de grote groep die om brons streed. “Ik denk dat ik er het maximale heb uitgehaald. Lucinda en Ceylin stonden natuurlijk niet stil. Ze reden zo hard en gezien hun seizoen was het dik verdiend.”

En wat gebeurde er precies bij die val? “Ik weet het niet, ik moet het nog terugzien. Je duikt die afdaling in met risico en snelheid, maar ik denk dat mijn voorwiel weggleed. Ik kwam best hard op mijn hoofd terecht en wist dat Lucinda en Ceylin logischerwijs niet zouden wachten. Helaas. (lacht) Ik moest van fiets wisselen en zo kwam de achtervolgende groep bij me. Dan weet je dat je een gat van dertig seconden niet meer dicht krijgt.”

In de achtervolgende groep zaten meerdere nationaliteiten: de Tsjechische Kristyna Zemanova, de Belgische Marion Norbert-Riberolle, de Hongaarse Blanka Vas, de Franse Amandine Fouquenet, de Zwitserse Jolanda Neff en de Britse Zoe Backstedt. Pieterse stond op achterstand, met alle ogen op de Nederlandse, maar het thuispubliek hielp precies wanneer het nodig was.

“Normaal besef je pas op het podium hoeveel mensen er zijn, maar vandaag was het anders. In de laatste ronde had ik vijf niet-Nederlandse rensters in mijn wiel en ik voelde echt al het gejuich. Ik realiseerde me: al deze mensen steunen mij! En dat hielp.”

In tegenstelling tot Pieterse kan de 27-jarige Alvarado vooral naar zichzelf wijzen voor de nederlaag. De wereldkampioene van 2020 startte sterk en leidde de eerste ronden. Toen Brand in de derde ronde versnelde, voelde Alvarado de bui echter hangen.

“Iemand was vandaag gewoon beter, daar komt het op neer,” zei Alvarado in een interview met Sporza, doelend op Brand.

“Ik heb het geprobeerd, maar ik merkte al dat het net niet liep. Toen Lucinda aanging, kon ik gewoon niet mee. In de daaropvolgende achtervolging werd het gat niet kleiner, maar ook niet groter.”

Het verschil schommelde een tijd rond de vijf seconden en een vreemde schuiver van Brand bracht Alvarado weer in het spoor. “Toen Lucinda viel, kreeg ik een tweede kans,” aldus de nummer twee. “Daarna dacht ik: en nu? Maar al snel was duidelijk dat zij gewoon de betere was.”

“Ik ben gewoon blijven rijden, je weet het nooit,” hield Alvarado vol. Tegelijk besefte ze hoe lastig de opgave was. “Het gat werd toch weer groter en je zag dat zij de betere renster was. Ze heeft een heel sterk seizoen gereden. Dit is, denk ik, de ultieme bekroning voor haar,” sprak Alvarado warm over haar landgenote.