Parcours en profielen Ronde van Zwitserland 2026

De Tour de Suisse 2026 vindt dit jaar plaats van 17.06.2026 tot en met 21.06.2026, een bijzondere editie waarin de koers is ingekort van acht naar vijf dagen. Tadej Pogacar is de blikvanger van de laatste WorldTour-wedstrijd voor de Tour de France, die elk jaar een luxueuze startlijst trekt. We blikken vooruit op de koers en bekijken de etappes.

De wedstrijd werd in 1933 opgericht en voor het eerst gewonnen door Max Bulla. Door de bijna eeuwlange geschiedenis prijken namen als Gino Bartali, Eddy Merckx, Roger de Vlaeminck, Sean Kelly en Lance Armstrong op de erelijst.

Recente winnaars zijn onder anderen Fabian Cancellara, Rui Costa, Egan Bernal, Richard Carapaz, Geraint Thomas, Mattias Skjelmose en Adam Yates. In 2025 pakte João Almeida de eindzege na dominante optredens in de bergetappes.

De koers opent in Sondrio, met een volledige openingsetter buiten Zwitsers grondgebied. De start is in Italië en het wordt direct heuvelachtig, waar puncheurs en klimmers de eerste verschillen kunnen maken.

De eerste 55 kilometer zijn vlak, maar diep in de Alpen hebben de organisatoren een route voor puncheurs uitgetekend, met veel korte maar steile hellingen. De eerste klim is meteen 2,8 kilometer aan 10%.

Daarna volgen enkele beklimmingen, met een geleidelijke opbouw richting finale. Op 16 kilometer van de streep ligt een klim van 1,4 kilometer aan 9%, gevolgd door een zeer snelle afdaling naar een tussensprint.

Zonder echte adempauze volgt de slotklim naar Bordighi, 1,1 kilometer aan 11,5%. Deze helling zal de etappe beslissen en eindigt op slechts 5 kilometer van de streep. Het grootste deel richting finish gaat via een snelle en licht technische afdaling, waarna de laatste 1,5 kilometer vlak zijn bij het binnenrijden van de finishplaats.

Etappe 2 voert door het Italiaanstalige deel van Zwitserland, ditmaal wel op Zwitserse bodem. Makkelijk wordt het niet: opnieuw een dag op maat van de puncheurs – en met Tadej Pogacar aan de start vervaagt het onderscheid om de zege.

Vroeg in de etappe wacht een lastige klim van ruim 5 kilometer aan 6,3%, waar de vroege vlucht waarschijnlijk wegrijdt. Daarna wordt het merendeel van de dag vlak en kalm, met een finale die iets minder zwaar is dan die van de openingsrit.

De eerste beslissende helling is naar Fanghi, 3,5 kilometer aan 7% en top op 14 kilometer van de streep. Aanvallen kunnen hier al lonen. De afdaling is kort, maar steil en technisch.

Vervolgens duiken de renners meteen de slotklim naar Orselina op, 1,4 kilometer aan 8,5%, met de top op 9 kilometer van de finish. Nog een korte maar zeer technische afdaling brengt het peloton naar het centrum van Locarno, waar de streep ligt.

Etappe 3 is wellicht de minst zware van de ronde en de enige waar een sprint enigszins mogelijk is. Vlak is het allerminst. Het profiel is ongebruikelijk, met vanaf kilometer 0 meteen 2 kilometer klimmen aan 10%.

Een sterke kopgroep zal daardoor wegrijden. Zo niet, dan zeker op de eerste klim van eerste categorie: bijna 9 kilometer aan 7%. Een tweede stevige klim, ruim 4 kilometer aan 8%, eindigt nog met 95 kilometer te gaan.

Voor de aanwezige sprinters wordt het daarna gunstiger. Er volgt een plateau vooraleer de renners dalen naar de hoogte van Bad Ragaz. De laatste 58 kilometer zijn vlak, wat een georganiseerde achtervolging mogelijk maakt.

De finale is niet technisch. Het loopt licht omhoog, maar een massasprint is realistisch.

De individuele tijdrit in Aarburg is 23,6 kilometer lang en zo goed als biljartvlak. Anders dan veel tijdritten tegenwoordig zit er geen klim in het parcours en is het weinig technisch, zodat specialisten maximaal kunnen uitpakken.

De koninginrit en de enige echte bergetappe van dit jaar. Er zijn meerdere sleutelmomenten voor het klassement, maar opvallend genoeg is de enige bergetappe een circuit.

Start en finish liggen in Villars-sur-Ollon. Meteen na het vertrek volgt de eerste passage van de Col de la Croix, 3,9 kilometer aan 8,8%, waar de vroege vlucht vermoedelijk vertrekt.

Daarna volgt twee keer de volledige Col de la Croix. In totaal 19 kilometer aan 7%: een ruige bergtest, zeker als hij twee keer op rij komt. De toppen liggen respectievelijk op 93,5 en 42,5 kilometer van de streep.

Het zou geen verrassing zijn als de belangrijkste aanvallen op de tweede volledige beklimming komen – mogelijk het werk van Tadej Pogacar als Tour-de-Frankrijk-trainingsprikkel. Vervolgens dalen de renners 1300 hoogtemeters voor de slotklim.

Die voert opnieuw over de Col de la Croix, maar dit keer slechts tot Villars-sur-Ollon. Dat betekent 9,6 kilometer aan 8%, het zwaarste deel van de klim. In 151 kilometer stapelen zich 4500 hoogtemeters op.